„Wesele w Ojcowie” – polski balet narodowy w wykonaniu Baletu Dworskiego Cracovia Danza

Wstęp wolny, więc jak nie skorzystać z okazji, by zobaczyć na żywo „Wesele w Ojcowie” w wykonaniu Baletu Dworskiego Cracovia Danza?
Zapraszamy 23 maja 2026 roku o godz. 16.30 do Solvay w Krakowie na spotkanie z dziełem, w którym polska tradycja taneczna, muzyka i obyczaj tworzą barwny obraz wspólnotowego święta.

„Wesele w Ojcowie” Karola Kurpińskiego należy do najważniejszych dzieł w historii polskiej sceny baletowej. Po raz pierwszy pokazano je w 1823 roku w Warszawie, a jego tematem stało się weselne świętowanie osadzone w podkrakowskim pejzażu, bliskie kulturze ludowej, rytmowi tańców narodowych i wyobrażeniu polskości budowanemu poprzez muzykę, ruch i kostium.

W czasie zaborów takie widowisko miało szczególną siłę. Scena stawała się miejscem, w którym można było rozpoznać znaki własnej kultury: krakowiaka, mazura, układ par, świąteczny ceremoniał, dynamikę zbiorowego tańca i żywioł ludowego obyczaju przetworzony w język teatru.

Popularność baletu szybko wyszła poza pierwotny kontekst sceniczny. Tańce inspirowane jego muzyką i choreografią zaczęły funkcjonować także w kulturze towarzyskiej XIX wieku, a samo dzieło przez kolejne dekady przypominało, że polski taniec potrafi być zarówno formą widowiska, jak i nośnikiem pamięci, stylu oraz narodowej wyobraźni.

W programie znajdą się fragmenty baletu ukazujące stylizowane polskie tańce narodowe, ze szczególnym uwzględnieniem krakowiaka. Pojawią się również mazury, polki i marsze, tworząc rytmiczną, pełną energii opowieść o święcie, spotkaniu i tradycji, która z lokalnego obyczaju przechodzi w przestrzeń sceny.

Fragmenty „Wesela w Ojcowie” zaprezentuje dziesięcioosobowy zespół tancerzy Baletu Dworskiego Cracovia Danza, profesjonalnej formacji specjalizującej się w dawnych formach tanecznych związanych z tradycją polską i europejską. Artyści od lat pokazują, że historyczna choreografia może przemawiać do współczesnej publiczności poprzez precyzję ruchu, muzyczność, kostium i sceniczną obecność.

To spotkanie z baletem, w którym historia odzyskuje puls krakowiaka, a polskie tańce narodowe ukazują się jako żywa część kultury, zakorzeniona w pamięci, rytmie i wspólnym doświadczeniu.